Pofieźdź!

Była ciemna, zachmurzona noc. Monika latała beztrosko pomiędzy chmurami. Lecz w pewnym momencie w pogoń za nią rzucił się wielki pies przypominający Cerbera, którego widziała w książce. Zaczęła spadać, a wszystko wokół niej nagle poszarzało. Czuła na sobie jego gorący oddech. Był coraz bliżej. Wtedy usłyszała głos: Monika... Monika... Monika... Wylądowała na chmurze. Potwór zniknął. Odwróciła się, sprawdziła, czy jest bezpieczna.
Zobaczyła coś na kształt człowieka. To coś szło w jej kierunku. Po chwili zaczęło biec i nagle szybko do niej leciało. Miało już w nią wlecieć kiedy...
Monika!!!- usłyszała krzyk i obudziła się. Nad nią stała mama z butelką wody, na którą rzuciła się zmęczona dziewczyna. Moniko, chyba coś ciekawego ci się przyśniło?- spytała mama.
Tak, miałam koszmar. Znowu- odparła niezadowolona. Uuuaaaah- ziewnęła. Ubrała się, spakowała i była gotowa na wyjście do szkoły. Kiedy do niej przyszła, było jeszcze wcześnie i żadnej jej koleżanki jeszcze nie było. Postanowiła oddać się marzeniom. Nie zorientowała się, kiedy zasnęła. Obudził ją dzwonek na lekcję. Zerwała się nagle i dołączyła do klasy, opowiadając o swoim śnie. Wszyscy jej zazdrościli, że ma jeszcze jakieś sny.
Właśnie zaczęła się jej ulubiona lekcja- historia. Wyciągnęła zeszyt i wsłuchała się w to, co mówiła pani Eryka. Po ukończeniu lekcji świeża gimnazjalistka wróciła do domu. Ten dzień upłynął jej bardzo monotonnie. Po całym dniu położyła się do spania wyjątkowo szybko. Przymknęła oczy, a gdy je otworzyła zobaczyła dziwne drzwi, które skrzypiąc otworzyły się. Z nich głowę wyłoniła postać, która wcześniej prawie w nią wpadła. Zaśmiała się piskliwym głosem, po czym trzasnęła drzwiami. Przerażona mrugnęła oczami i wszystko zniknęło. Wiedziała, że ta noc będzie wyjątkowo okrutna.
To tyle na dziś, cześć i czołem, następna część jak coś wymyślę i wgl. Tag, Foksi Lejdi, wiem #NapiszęNaszymZgapionymKodem żd czdapś mk tl bygiljd. Pa!
Masiaa